“Köklerin neredeyse, oraya aitsin"

“Köklerin neredeyse, oraya aitsin... Ne kadar uzaklaşırsan uzaklaş, çocukluğunun denizi ve zeytin ağaçları seni eninde sonunda geri çağırır.”

20 Eylül 1971’de bu dünyadan ayrılan, Nobel Edebiyat Ödüllü büyük şair Yorgo Seferis, doğduğu ve ilk gençliğini geçirdiği Urla’nın rüzgarını, denizini ve zeytin kokusunu dize dize ruhunda taşıdı. Birçok yer gezdi, diplomasiyle dünyayı dolaştı; fakat yüreği her zaman Urla İskele’deki o taş evin bahçesinde, Ege’nin maviliğinde kaldı.

Anadolu’nun bağrından süzülen o özlemi ve zamanın geçiciliğini en zarif şekilde şöyle aktarmıştı şiirinde:

“Nasıl ki kalkar,

Doğup büyüdüğün şehre gidersin bir gece

Ve bakarsın temelinden yıkılmış yeniden o şehir

Ve yakalamaya çalışırsın geçen yılları...”

Bugün Urla’da hâlâ zamana direnen o tarihi taş evin önünden geçerken, Seferis’in mısraları rüzgarla birlikte kıyıya vurmaya devam ediyor.

Aramızdan ayrılışının yıl dönümünde bu büyük ustayı saygıyla anıyorum. Çocukluğunun geçtiği Urla sokaklarında bıraktığı izler ve doğduğu topraklarla beslenen mısraları, bugün de zeytin ve asmanın gölgesinde yaşamaya devam ediyor.