Son Akşam Yemeği
- Ayse Bayvas
- 28 May
- 1 dakikada okunur
28 Mayıs 1999’da sanat dünyasında gözler Milano’ya çevrildi. Leonardo da Vinci’nin en gizemli, en çok tartışılan başyapıtı “Son Akşam Yemeği” (Il Cenacolo), tam 22 yıl süren adeta bir mikrocerrahi titizliğindeki restorasyonun ardından yeniden gün yüzüne çıktı.
🎨
O muhteşem resmin yapılış hikayesi kadar restorasyona giden süreci de çok şaşırtıcı ve etkileyicidir.
🧱
Leonardo’nun Deneysel Hatası: Leonardo, fresklerin yapıldığı ıslak sıva yerine manastırın kuru duvarına, kendi geliştirdiği bir boyayla çalıştı. Amaç üzerinde günlerce düşünebilmekti ama bu teknik yüzünden resim daha o yaşarken nemden pul pul dökülmeye başladı.
💣
Savaşlar ve Yağmalar: Napolyon’un askerleri yemekhaneyi ahır yapıp azizlerin figürlerine taş fırlattı; II. Dünya Savaşı’ndaki bombardımanda manastır yıkılsa da tablo kum torbaları sayesinde mucizevi şekilde ayakta kaldı.
🔬
22 Yıllık İğne Oyası: 1977’de başlayan restorasyonda amaç yeni boya eklemek değil; yüzyılların kirini, tozunu ve geçmişte yapılan “kaba” restorasyonların sahte boyalarını mikroskoplar altında santim santim kazımaktı. Çeyrek asra yakın süren bu emek, Leonardo’nun orijinal fırça darbelerini kurtardı!
👁️
1999’da örtü kalktığında havarilerin yüzündeki o sarsıcı şok ve ihanet acısı, ilk günkü dehasıyla yeniden dünyaya gülümsedi.
✨
Bugün Milano’da o manastır duvarına baktığınızda, sadece Rönesans’ın zirvesini değil; insanlığın ortak hafızasını kurtarmak için verilen 22 yıllık bir aşkı seyrediyorsunuz.
🎨
Last Supper, Leonardo da Vinci, Tempera on gesso-pitch and mastic on wall plaster, 460x880 cm, c. 1495-1498, Santa Maria delle Grazie, Milan
Yorumlar