Zıt kutupların benzersizliği
- Ayse Bayvas
- 7 gün önce
- 1 dakikada okunur
Edebiyat tarihinin en sıra dışı, en uzlaşmaz ve kendi iç dünyalarının derinliklerine dalmaktan korkmayan iki benzersiz kalemi…
✨
Biri Doğu’nun zarif, mistik ve içsel sesi; diğeri Batı’nın sınır tanımaz, gürültülü ve kural yıkıcı nehir yatağı... Cahit Zarifoğlu ve Henry Miller.
🖋️
İlk bakışta zıt kutupların insanları gibi görünseler de, ikisini de kelimelerin büyüsünde ve ölümün aynı yaprağında buluşturan ortak bir şey vardı: Yerleşik kalıplara meydan okumak ve yazmayı “en derinlere dalmak” olarak görmek.
🖋️
Cahit Zarifoğlu (1940-1987): Şiirlerinin yoğun içselliğiyle Rilke’ye benzetilen, Necip Fazıl’ın öğrencisi olup Cemal Süreya’ya hayranlık duyan o benzersiz kalem... Sadece şiirde değil, edebiyatın her alanında taklit edilemez bir üslup kurdu. Hayatı da kalıplara sığmıyordu; otostopla Avrupa yollarına düştü, güreşe ve pilotluğa merak saldı, hafif hafif gitar çaldı. Henüz 47 yaşında bir pankreas kanseriyle bu hayattan ayrılırken, ardında hala kafa yorduğumuz o dizeyi bıraktı: “Yalnızlığıma zalimce bir hayranlık duyuyorum.”
🖋️
Henry Miller (1891-1980): Amerikan edebiyatının sınırlarını tamamen yıkan bir kilometre taşı... Çocukluğunda kendisinin terzi olmasını isteyen katı ve bağnaz ailesine başkaldırarak yazarlığı seçti. Bilinç akışını, felsefeyi, mistisizmi ve sansürsüz bir gerçekliği harmanlayarak yepyeni bir yarı otobiyografik roman türü geliştirdi. ‘Oğlak Dönencesi’ ile Beat kuşağına ilham oldu, cinsel devrimin temellerini attı. 88 yaşında dolaşım bozukluğu nedeniyle veda ettiği bu dünyaya; 5 eş, sayısız sevgili, tabuları yıkan kitaplar ve sulu boya tablolarla dolu sıra dışı bir yaşam sığdırdı.
🖋️
Biri kelimelerin kuytusunda yalnızlığı kutsadı, diğeri dünyanın tüm kaosunu, hazzını ve karmaşasını sanata dönüştürdü.
🖋️
7 Haziran 1987’de sustu Zarifoğlu’nun zarif kalemi; tam 7 yıl önce, 7 Haziran 1980’de ise Miller’ın başkaldıran daktilosu.
🖤
Ölümün aynı gününde buluşan bu iki büyük arayış insanını saygıyla anıyoruz.
Yorumlar